Στο μπλογκ του Πάνου Θεοδωρίδη (http://petefris.blogspot.com) διαβάσαμε το εξαιρετικό κείμενο που ακολουθεί, το οποίο και αναδημοσιεύουμε.
Διέσχισα την πεδινή Μακεδονία οδηγώντας σε πήχτρα ομίχλη και έφτασα στα Γιαννιτσά. Είχε κηδεία στην Μητρόπολη, πρωί Κυριακής. Παρκάρισα στην κατηφόρα προς το Τσαλή και περίμενα. Τελείωσε η λειτουργία και έβγαιναν αγοράζοντας ένα μεγάλο κουλούρι,μεταφέροντάς το σε σακουλίτσα νάιλον. Τα Γιαννιτσά δεν είχαν εκκλησία, ώσπου πήραν το φιρμάνι και έφτιαξαν μιά αισθητά μεγαλύτερη από τις τότε κανονικές, μέσα του 19ου αιώνα. Σπάνια έμπαινα στη Μητρόπολη που ήταν στο Βαρόσι. Στα χρόνια μας είχαν γκρεμίσει τον αη Γιώργη και τον ξανάχτιζαν σε σχέδιο Ορλάνδου.Οπότε βαφτίστηκα στον αγιο Κωνσταντίνο.Οι κολώνες της Μητρόπολης σε χρώμα βερ, που προσιδιάζει σε μεταλλικά κουφώματα. Περιμένοντας το φέρετρο, βρήκα έναν αρχαίο γνωστό και μου θύμισε μιά εικόνα από το 53. Ο νουνός μου και ο πατέρας μου έφταναν στο παλιό σχολείο του Καιάφα και άφηναν τα πιστόλια τους στο γραφείο της διεύθυνσης. Εγώ του θύμισα πως ρύθμιζαν τον δήμαρχο και τους εκπροσώπους της πόλης, κουβεντιάζοντας στο καφενείο. Ο διευθυντής της εφημερίδας, τρείς δάσκαλοι, ο επί του μονοπωλίου,ίσαμε δύο παλαιοί βουλευτές.Ηταν τα χρόνια με τους οχρανίτες, τους ντόπιους και τους πρόσφυγες, άλλους περιφρονημένους λόγω ταγμάτων ασφαλείας,άλλους θριαμβευτές λόγω "εθνικών αγώνων".
